Beeldvorming

Felice Varini- Optical Illusions- 3D

2011-06-20T15:47:00.006+02:00

Felice Varini is a Swiss artist who was nominated for the 2000/2001 Marcel Duchamp Prize, known for his geometric perspective-localized paintings of rooms and other spaces, using projector-stencil techniques. According to mathematics professor and art critic Joël Koskas, "A work of Varini is an anti-Mona Lisa."
Felice paints on architectural and urban spaces, such as buildings, walls and streets. The paintings are characterized by one vantage point from which the viewer can see the complete painting (usually a simple geometric shape such as circle, square, line), while from other view points the viewer will see ‘broken’ fragmented shapes. Varini argues that the work exists as a whole - with its complete shape as well as the fragments. “My concern,” he says “is what happens outside the vantage point of view.”

Bending spaces- Georges Rousse

2011-06-20T15:37:00.001+02:00

Frederick Kiesler (1890 – 1965)

2011-06-20T15:26:00.001+02:00

Frederick Kiesler first gained recognition in 1925 when he designed City in Space.
It was a large grid like construction for the International Exposition of Decorative Arts in Paris.
“Its straight lines and flat planes joined at right angles embodied the utopian belief that simple geometric forms in art would help facilitate a more rational and egalitarian society.”

A hanging suspension of space really does exploit steel construction. It is panels suspended and beams without supports…Kiesler described it as “…System of tension in open space”. Through this exhibition Kiesler was able to express his ideas on ‘mega city’ visionary:

“The country city: the division of city and country will be abolished
The time city: time is the measure of organisation of its space
The space city: it floats freely in space in a de-centralised federationdictated by the ground formationThe automatic city: the processes of daily life are mechanised.
[…] we want:
1. Transformation of the surrounding area of space into cities.
2. Liberation from the ground, abolition of the static axis.
3. No walls, no foundations.
4. A system of spans (tension) in free space.
5. Creation of new kinds of living, and, through them, the demands which will remould society.”

One things that I truly find ironically quite tasteful is the fact that the materials are raw. In the sense that they are not plastered over, or have any varnishings or finishing touches applied to them, they just are what they are… and maybe this is what gives them a real industrial feel…? I feel this peice of architecture really celebrates this feature.

2011-06-06T21:10:00.001+02:00

Publicatie in mijn eigen werk.

De reproductie heeft voor het ontstaan van de publicatie gezorgd. Zonder reproductie zou er nooit sprake geweest zijn van een publicatie. Men moet is reproduceren om de informatie over te brengen en een inhoud te duiden. Wanneer men een tekst, foto, audiovisueel beeld wil verspreiden moet men het op een of andere manier opnieuw produceren.

Een ander woord voor reproductie is kopiëren. In de grafiek bestaat dit al altijd, het meervoudig afdrukken van een etsplaat, het uitvinden van de zeefdruk om een afbeelding om verschillende mediums te drukken, tot zelfs bij de steendruk, houtsnede is reproductie een basis principe die het juist interessant maakt. Zo kan er een zeker evolutie en proces gezien worden maar zo worden ook de mogelijkheden van een afbeelding vergroot. Men kan een afbeelding corrigeren indien nodig en het zo vaak produceren als nodig men moet het enkel afdrukken. Zo kon de kunstenaar de waarde van het kunstwerk bepalen en werd het voor hen vaak rendabel om te werken terwijl men vroeger lang aan een afbeelding werkt en er meer eenmalig geld kon voor vragen werd het nu interessanter voor kunstenaars.

Dus financieel was de reproductie iets zeer interessant maar nu met het net waar men alles kan 'copy-pasten' gaat er heel wat verloren van deze waarde. Dit waarde verlies merken we ook in de kunst door het medium van het internet, je kan alles eerst op het net zien en opzoeken er is een deel van verbazing weggevallen hierdoor. Hierover heeft Walter Benjamin het ook in zijn tekst 'Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid'.

Indien men zaken zou reproduceren zonder enige bronvermelding spreken we van plagiaat.

De kunstenaar moet hier goed bij stilstaan als men een beeld zou gebruiken in een eigen werk. Men moet ofwel een beeld omvormen tot een nieuw beeld of medium of de nodige bronvermelding aanbrengen.

Bij mezelf merk ik een grote invloed van publicatie, ik zoek vaak dingen op, lees heel wat boeken/tijdschriften, ga naar theaterstukken/film en kijk daarbij ook nog heel wat tv en ik spendeer veel tijd op het net. Elke dag kom ik wel in contact met een publicatie medium maar ik denk dat dit bij iedereen het geval wel is. Omdat we een dagelijks stramien hebben ben ik er vaak ook van overtuigd dat wel met heel veel dezelfde zaken in contact worden gebracht en dit wordt vaak het duidelijkst als je eens van je dagelijks patroon afstapt en vaak nieuwe dingen zien of leert kennen.

Zo merk ik ook dat mensen in mijn directe omgeving ook vaak dezelfde zaken zien en opnemen en mensen buiten de directe omgeving vaak interessanter lijken omdat ze ook andere zaken weten of gezien hebben. Vooral werk in rond het aspect 'grens' en dan toegepast in het landschap in de kunst. Al enkele jaren ben ik nu reeds bezig met het bestuderen van het landschap in de kunst en zo heb ik gemerkt dat het landschap op verschillende manieren in de kunst naar voor is gekomen. Zo zag ik in de meest traditionele vorm het landschap in de schilderkunst. Voorbeelden zowel hier bij ons in België met de Latemse groepen, Brueghelliaanse landschappen en nog heel wat ander Belgische schilders werkten met het landschap.

Deze inspireerden me omdat ze vaak leken op landschappen in mijn directe omgeving. Ik woon in de Vlaamse Ardennen en heb al heel wat foto's genomen, zo herkende ik vaak dingen die ook terug kwamen in schilderijen. Het gaf me een zeker vertrouwd gevoel.

Hierdoor heb ik denk ik een zekere affiniteit met het landschap gekweekt. Mijn werk zit vol van reproducties van landschappen die ik eerder al lijkt te hebben gezien en ik wil dit gevoel ook bij de toeschouwer overbrengen. De toeschouwer vertrouwd laten lijken met het beeld en hier op in spelen door er bepaalde zaken in aan te passen. Als ik naar een stad ga waar ik nog niet ben geweest ga ik vaak opzoek naar elementen die me een vertrouwd gevoel geven zoals gebouwen die ik ken uit de kunstgeschiedenis, musea waar er werken hangen die ik al reeds eerder heb gezien, landschapsbeelden die ik ken van televisie of film zodat ik op een of andere manier toch een vertrouw en bevattelijk gevoel over de omgeving kan krijgen. Vaal vind ik het subliem om zaken uit de kunst eindelijk eens in zijn context te zien en te merken hoe mensen er dagelijks voorbij lopen zonder het echt op te merken. Ook hoe mensen er in het dagelijks leven mee omgaan of vaak gewoon niet weten wat er in hun eigen omgeving aanwezig is. Als toeristen me aanspreken en iets vragen wat ik niet weet zijn ga ik vaak mee of zoek in het later op want ik denk dat er veel verloren gaat van schoonheid en kunst als men er dagelijks mee in contact wordt gebracht.

Beyond Landscape

2011-06-06T21:04:00.005+02:00

De Zandkolonie

Het literaire werk van Franz Kafka zijn voor mij zeer interessante vertrekpunten om een fictief beeld van te maken. De teksten zijn open en tegelijk ook zeer gedetailleerd weergegeven. Het bevat de mogelijkheid om een eigen beeld te creëren en heeft ook een duidelijke sfeer in zich. Kafka heeft een strenge maar directe manier van schrijven, hij kan de fantasie prikkel en een beeld bij de lezer oproepen zowel naar sfeer als naar ruimtelijkheid. Aan de hand van de tekst 'In de strafkolonie' heb ik een maquette gemaakt van het eiland. Niet zozeer de achtergrond van het verhaal interesseert me eerder de ruimtelijke ervaring, beschrijving van het geheel. Het idee van een eiland vind ik al interessant omdat het dan realistischer overkomt, we hebben nog niet alle eilanden ontdekt en er bestaan eilanden die als strafkolonie worden gebruikt (denk maar aan Alcatraz). De sfeer in de beschrijving is vaag maar doet me wel denken aan oorlogsgebieden waar we enkel via de media beelden van ontvangen om ons zo de situatie voorstellen. Eigenlijk vind ik dit gelijklopend met een verhaal, waarin de visie van de schrijver tot ons wordt gericht. Door de media krijgen we vaak heel wat beelden waar we de context of de omgeving vaak niet of nauwelijks van kennen. In de beelden die ik gemaakt heb rond de maquette van de strafkolonie van Kafka is er een affiniteit met deze beelden. Het is niet duidelijk waar de beelden vandaan komen en wat de eigenlijke bedoeling of context is. De bedoeling van de beelden is om de toeschouwers te duiden op een zeker vraagstelling die vooraf gaat aan een beeld. Wat wordt er getoond en bedoeld? Is het beeld echt?

Het wijst de toeschouwer erop dat men vaak beelden gewoon opneemt of voor echt aanschouwt zonder hieraan te twijfelen. Bij de opstelling voor de tentoonstelling 'Grafiek brengt...' heb ik de aandacht getrokken op de relatie beeld, maquette en zijn omgeving. Zo ontstond er een zichtbaar geheel tussen de tekeningen en beelden binnen en de maquette buiten. Ook de omgeving maakt hierdoor deel uit van het werk.

Willy Van de Velde wint Prijs van het Landschap

2009-01-27T17:10:00.000+01:00

De Prijs van het Landschap is de tweejaarlijkse wedstrijd voor plastische kunsten, uitgeschreven door de Koninklijke Kunstkring Evariste Carpentier.

KUURNE, BRECHT - Willy Van de Velde uit Brecht won in het West-Vlaamse Kuurne de twaalfde Prijs van het Landschap Michel Depypere. De tweede prijs gaat naar Parijs, naar Philippe Morin.

,,Het winnende werk Houtmagazijnen is al enkele jaren oud'', vertelt winnaar Willy Van de Velde. ,,Die Antwerpse magazijnen zijn intussen gesloopt. Ik vond het een fascinerend zicht met de Schelde op de achtergrond. Toen ik dit aan het schilderen was, kwam een orkaan opzetten. De lucht kleurde donkergrijs en de appartementsgebouwen op de achtergrond leken bijna lichtgevend tegen die duistere achtergrond. Het stof dat toen rondvloog en de regendruppels zijn op het schilderij te zien. Door die weersomstandigheden kreeg de prent iets speciaals en ik hou er een mooie herinnering aan over.''

De werken van Willy Van de Velde zijn gouaches. ,,Ik gebruik geen gemengde technieken'', verklaart hij. ,,Van in het lager heb ik altijd getekend en geschilderd. In de humaniora kregen we daar volgens mij te weinig les in en toen ben ik academie in avondschool gaan volgen. Vroeger was het schilderen puur hobby, nu ben ik overgeschakeld op parttime als regent Nederlands om de andere helft van mijn tijd aan de kunst te wijden.''

Verschillende werken van Willy Van de Velde waren al goed voor eerste prijzen. Hij volgde stages in Spanje, Roemenië en Frankrijk.(KBK)

Visual Artist - BRANTT -

2009-01-27T16:10:00.000+01:00

Ghent, Belgium

Brantt (°1977) is a Belgian Visual Artist. "I create abstract landscapes as a playground for the imagination. At a spontaneous, direct and playful maner I search, through colour and level, to deepen my theme. During the working process the arrangement of forms and combination of colours upon the canvasses are choices that are made intuitively. The levels are captured in free and colourfull compositions and the use of matter plays a very important role."

Hans Op de Beeck - architecturale landschapmaquettes -

2009-01-04T17:28:00.000+01:00

"Ik hou erg van oude schilderkunst en van dat idee om een venster op de wereld te bieden. Zodat je de toeschouwer uitnodigt om gewoon te staren. Ik hoop dat moment op te roepen waarop je je eigen individuele verhalen even opzij schuift en gewoon even alleen kan zijn met of in een beeld. Dat is voor mij de ruimte van de kunst - die ik ook terugvind in de oude schilderkunst. Gewoon kijken naar een landschap van Joachim Patinir of een interieur van Johannes Vermeer, en alles loslaten. Ik geloof heel erg in het oude idee van catharsis: de tragische en problematische, maar tegelijk troostende kwaliteit van het beeld."

Beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck maakt en presenteert hedendaagse denkbeeldige urbane en interieur locaties, situaties en omgevingen die de toeschouwer bekend voorkomen. Dit houdt zowel stille, verlaten plaatsen om te reflecteren in als drukbevolkte omgevingen die ons iets duidelijk maken over hoe wij nu leven, welke levenspatronen wij volgen en hoe we omgaan met tijd, ruimte en anderen.

Op de Beecks beeldtaal is stil en terughoudend en verwijst naar de grote levensvragen. Afwisselend ernstig en ironisch stelt hij vragen die onbeantwoord blijven, zonder echter te veroordelen. De kunstenaar ziet zijn werk als een manier om met de melancholie en de absurditeit van het menselijke bestaan om te gaan.

MSK Gent (bezoek aan tentoonstelling Piranesi)

2008-10-20T17:35:00.000+02:00

Piranesi.

De prentencollectie van de Universiteit Gent

In het Museum voor Schone Kunsten van Gent loopt een tentoonstelling over het grafisch oeuvre van de Italiaanse architect, archeoloog en kunstenaar Giambattista Piranesi (1720-1778). Ze is voor het grootste gedeelte samengesteld uit de boeken- en prentencollectie van de Universiteitsbibliotheek.De tentoonstelling is het resultaat van onderzoek van docenten en studenten van de Vakgroep Architectuur & Stedenbouw.

Giambattista Piranesi: een oeuvre

De etser en tekenaar, archeoloog en architect Giovanni Battista Piranesi is geboren in 1720 bij Venetië, als zoon van een meestermetselaar. Hij reisde in 1740 voor het eerst naar Rome in het gevolg van de nieuwe ambassadeur van de Republiek bij de nieuwe paus Benedictus XIV. In deze stad ontdekte hij ook het onderwerp waaraan hij zijn leven zou wijden: de grootheid van Rome.
Het grafische werk van Piranesi, hoe breed en verscheiden ook, vormt een samenhangend geheel, waarbinnen drie grote groepen onderscheiden kunnen worden. Vooreerst zijn er de serie stadszichten van Rome en omgeving en van Paestum en Pompei, die Piranesi gemaakt heeft vanaf het midden van de jaren ‘40 tot aan zijn dood. Deze vedute van het moderne – dus barokke – en antieke Rome, hebben het achttiende-eeuwse beeld van Rome bepaald.. Hij heeft het genre van het stadszicht, dat ontstaan is als visualisering van Rome voor pelgrims en toeristen, artistiek en inhoudelijk verzelfstandigd.
Door zijn archeologische studies en polemische interventies werd hij een van de meest bekende en belangrijkste intellectuele figuren van het kosmopolitische achttiende-eeuwse Rome.
De grootheid van de Romeinse architectuur ligt voor Piranesi niet in esthetische perfectie en zuiverheid, maar in de kracht en de bouwkunst. De ruïneuze toestand waarin hij de antieke Romeinse gebouwen ziet toont niet enkel de eindigheid en het verloop van de tijd, maar legt ook de innerlijke constructie en de structuur van de bouwsels bloot die, na al die tijd, nog rechtstaan en hun bovenmenselijke kracht tonen. Zijn basiswerk is zijn vierdelige Le Antichità Romane (1756). Toen enkele jaren na deze publicatie de algemene discussie is losgebarsten over de waarde en originaliteit van de Romeinse (bouw)kunst ten opzichte van de Griekse, heeft Piranesi de verdediging van de Romeinse zaak opgenomen, waarbij hij het principe van de vrijheid van de kunstenaar verdedigt: de waarde en schoonheid van architectuur ligt in haar grootheid en rijkdom en niet in het volgen van proportieregels en de architecturale ordeschema’s.
In de laatste decennia van zijn leven, vanaf 1768, heeft hij ook gewerkt aan een reeks prenten, tien jaar later verzameld als Vasi, candelabri,.. Het gaat om voorstellingen van sierobjecten, voornamelijk uit zijn eigen collectie en uit de stock die hij vooral verkocht aan Britse collectioneurs op Grand Tour. Deze prentenreeks heeft het beginnende neoclassicisme sterk geïnspireerd.

De derde groep van werken zijn de producten van Piranesi’s

inventiviteit en verbeelding.

Imaginaire architecturen en Grotteschi in zijn jeugd;

vrije ontwerpen van meubels, horloges en vooral schouwmantels, eclectisch samengesteld

uit antieke elementen, aan het eind van zijn leven (Diverse Maniere d’adornare i cammini, 1769); en vooral de 14 Carceri of imaginaire kerkerzichten uit 1749, later herwerkt en aangevuld tot 16 platen, die van de negentiende eeuw tot vandaag zeer vele kunstenaars, van dichters en romanciers tot striptekenaars en

filmmakers hebben geïnspireerd, en zijn postume

faam bij een breed publiek hebben gevestigd.

Mijn Beeldarchief

2008-10-20T16:12:00.000+02:00

Manufactured Landscapes

2008-06-16T02:51:00.000+02:00

Edward Burtynsky

Documentaire fotograaf van economisch geëvolueerde landschappen. Hij fotografeerd zeer neutraal de invloed van de moderne economie op het landschap. Een ingreep die we elk van ons uitvoeren op het landschap onder het echt te beseffen. Hij toont wat de electronica en de industrie met een landschap doet en wat het hedendaagse landschap is en bevat. Zo toont hij industrieterrein, recyclage gebieden, fabrieken, ontginningsputten, lozingsrivieren, volledig aangepaste gebieden voor de industrie en dus ook economie. Zo worden gehele landschappen aan gepast via het bouwen van dammen, industrie en andere energiewinningsmogelijkheden.

Hij brengt in deze documentaire een verslag van de huidige toestand van bepaalde steden in china en amerika. Zo maken sommige steden van hun afval bio energie zodat hun afval toch nog voor iets gebruikt kan worden en zo beperkt men ook de energie ontginning die toch ook in grote getalen niet goed voor de aarde is.

De documentaire is goed in beeld gebracht aan de hand van filmfragmenten en foto's van des betreffende steden met hier en daar ook een interview met mensen ter plaatse. Het is een zeer duidelijke reportage omdat hij zichzelf in zijn onderzoeksveld bevind.

Het Kunst(matig)landschap

2008-06-16T02:26:00.000+02:00

ARTIFICIAL LANDSCAPE
(landscape)
De natuur en het landschap zijn steeds een toonaangevende inspiratiebron geweest voor de kunstenaar, die al naar gelang zijn/haar interesse de natuur probeerde te imiteren, te interpreteren of te herwerken. Volgens de Oxford English dictionary komt landscape voor het eerst voor in 1603 en betekent het “a picture representing natural inland scenry”. Het woord slaat op het Nederlandse landschap, vermoedelijk onder invloed van het prestige waarover de landschapschilderkunst in de Nederlanden toen beschikte. De betekenis was van tweeërlei aard: het betekende zowel een stuk land als de afbeelding ervan1.
Toch zijn er voor het ontstaan van het woord landschap al landschappen door kunstenaars weergegeven. De oudste landschappen die overeenstemmen met de hedendaagse invulling van het begrip landschap bevinden zich volgens Johan Pas op de wanden van enkele huizen in de Romeinse steden Pompeï en Herculanaeum2. Volgens Pas vormen ze geen beginpunt maar het eindpunt van een lange evolutie die haar fundamenten heeft bij de vroege stadsculturen van Egypte en Mesopotamië en zich verder ontwikkelde in de Helleense cultuur.
De Romeinse landschappen zijn al veel meer ontwikkeld en maken gebruik van perspectief om diepte te suggereren. Verdere ontwikkelingen doen zich voor in de renaissance met in Italië Leone Battista Alberti als belangrijkste voorbeeld. En vanaf de barok (17e eeuw ) wordt het landschap een steeds belangrijker gegeven. Deze landschappen sluiten aan bij de wereld van het
humanisme en de mythologie. Claude Lorrain en Nicolas Poussin zijn de grote voortrekkers in deze periode. Andere belangrijke evoluties doen zich opeenvolgend voor in de romantiek (1800), in de 19e eeuw waar alles weer natuurgetrouwer wordt (met John Constable en William
Turner als pioniers) en daaropvolgend in het impressionsme. Het openlucht schilderen vormt een keerpunt in de realistische landschapschilderkunst. Het schilderij komt terug op de voorgrond en het landschap is slechts bijzaak. Rond de eeuwwisseling wordt het landschap door schilders tot de essentie gestructureerd (denken we hier maar aan Cézanne) en steeds verder geabstraheerd. Piet Mondriaan kan hierbij beschouwd worden als meest extreem voorbeeld.
Vanaf de jaren ’70 richten kunstenaars hun blik op het eigentijdse landschap.
Vertegenwoordigers van de ‘land art’ ruilen de musea in voor plekken in de natuur. De realisaties met een vaak eenvoudige geometrie boksen op tegen de leegte en de onmetelijkheid van het landschap. Bij Robert Smithson gaat de aandacht voornamelijk uit naar het verval (drugs, graffiti, zwerfvuil) van het landschap, naar de tijd en de sporen van het gebruik, maar ook de kleine veranderingen in het landschap en de interactie tussen de mens en de natuur.
1 S. Jacobs, Kleine esthetica van het neo-pittoreske Ruimtelijke ontwikkelingen en artistieke representaties van de rafelrand tussen stad en natuur in: De Witte Raaf nr. 95 januari 2002
2 J., Pas, Buiten & Binnen. Visies op en door het actuele landschap. Antwerpen, Koninklijke
Verenigingvoor Natuur-en Stedenschoon, 1998.
Andere kunstenaars en fotografen wijzen de nostalgische blik van de commerciële beeldproductie af: zoals Robert Smithson, John Phall, Jef Wall en Andreas Gursky. (artificial)
In tegenstelling tot vorige generaties wordt de kunstenaar van vandaag geconfronteerd
met een omgeving die niet langer als natuurlijk kan beschouwd worden. De
landschappen in de 20ste eeuw zijn grondig veranderd of zelfs verwoest. De industriële
en technologische maatschappij heeft zich overal doorgezet. Een groot deel van de omgeving wordt ingenomen door een bijna onbeduidend landschap dat verre van natuurlijk is: autowegen, industriegebieden, koterijen, afvalbergen, enz. De snelle
ontwikkelingen en de groei van onze moderne en technologische maatschappij hebben gezorgd voor een uitbreiding van de steden en dorpen, voor het verdwijnen van kleine landbouw en de verspreiding van industriegebieden en verkavelingen. De afgelopen twee decennia is de samenleving drastisch veranderd door de invloeden van de cultuur met uiteraard ook implicaties voor de natuur. De gevolgen van de globalisering en de individualisering van onze maatschappij komen geleidelijk aan de oppervlakte te liggen. De grenzen tussen centrum en periferie, tussen stad en platteland en tussen cultuur en natuur zijn niet langer duidelijk. Landelijke gebieden
worden steeds vaker verstedelijkt terwijl de stad – met steeds meer groenstroken – landelijker wordt . De grens tussen stad en natuur wordt hierdoor onbeduidender3. Het stijgende bevolkingsaantal zorgt ervoor dat steden verder uitbreiden. De overgebleven stukken natuur, die niet onderhevig waren aan de industriële of stedelijke uitbreiding, worden grotendeels ingepalmd door de landbouw, die het landschap omvormde tot patchwork.
Dat de landbouwproductiviteit en de ontginning van het land verder toeneemt is mede te danken aan de economische competitie. De ontwikkeling van transport, infrastructuur, elektriciteit, enz hebben voornamelijk als doelstelling de productiviteit te doen toenemen om zo de luxe te doen stijgen. “De natuur is steeds minder de mysterieuze voedende kracht die bij het ontstaan van het universum vorm kreeg en steeds meer iets dat wij bezig zijn zelf te herscheppen.” 4 Natuur wordt een steeds kunstmatiger ervaring. Onze maatschappij is langzaam de natuur die we kenden aan het vervangen door een nieuw soort van kunstmatige
natuur. Van airconditioning tot en met genetisch gemanipuleerde gewassen, .... We komen in een bijna gesimuleerde of zelfs conceptuele wereld terecht5. Kunstenaars hebben zich doorheen de jaren bezig gehouden met de belangrijkste aspecten van de menselijke aangelegenheden zowel met politieke, sociale als maatschappelijke problemen.
Het vormt dan ook een uitdaging voor kunstenaars om alle aspecten van de ecologie van de aarde samen te brengen. Kunstenaars moeten daarom niet gezien worden als instrument voor verandering, maar wel als uitstekende communicatoren en 3 S. Jacobs, Kleine esthetica van het neo-pittoreske Ruimtelijke ontwikkelingen en artistieke representaties van de rafelrand tussen stad en natuur in: De Witte Raaf nr. 95 januari 2002
4 J., Deitch, e.a., Allocaties, Kunst voor een natuurlijke en kunstmatige omgeving Den Haag
–Zoetermeer, 1992, pp 181-187.
5 Idem katalysatoren die de menselijke opinie veranderen. Kunstenaars kunnen een
belangrijke inbreng hebben in dit debat. De perceptie van het landschap in de postindustriële samenleving laat bijgevolg ook zijn zichtbare sporen na in de beeldende kunst.
De laatste decennia komt er dan ook terug veel aandacht voor het landschap en dit zowel van fotografie en video tot installatiekunst. Dat de belangstelling voor het landschap bij kunstenaars groeit is waarschijnlijk ook te wijten aan het feit dat de zorg voor de omgeving groeit.
(tentoonstelling) Voor deze tentoonstelling werden dan ook kunstenaars geselecteerd die iets te zeggen hebben of betekenen in de problematiek van ecologie, kunstmatige landschappen en
leefwerelden. Er werd ook een opening gelaten voor beginnende kunstenaars om hier hun antwoord op te bieden of aan het debat te deel nemen. De locatie zelf lijkt op het eerste zicht een stukje natuur binnen de verstedelijkte context. Maar ook dit is slechts schijn. Wanneer we door het bos wandelen, worden we geconfronteerd met het lawaai van een autosnelweg, op het einde van de bos zien we de snelweg als een lijn door het landschap lopen. Gezien het park aangelegd is eind 19e eeuw, is het ook geen voorbeeld meer van een stuk ongerepte natuur. Het wordt steeds moeilijker om een stuk onbewerkt terrein terug te vinden waar we niet geconfronteerd worden met menselijke activiteit. Ongerepte natuur wordt bijgevolg steeds meer een illusie. Zelfs de natuur en zijn beleving of waarneming zijn door de mens en techniek beïnvloed en staan onder diens leiding.” De betovering van het landschap kwam doordat het een geheimzinnige,
eeuwenoude en ontcijferbare taal sprak’6 Het landschap onderging een hele evolutie. Zowel het weergeven als de perceptie van het landschap is volledig veranderd. Ook de relatie en het evenwicht tussen natuur en cultuur maakte een hele omwenteling door. Deze evoluties en voornamelijk de ecologische problematiek zijn belangrijk om aan te kaarten. De tentoonstellingsomgeving voor artificial landscape lijkt dan ook een uitgelezen plek om er aandacht aan te schenken. 6 T., Lemaire, Modern heimwee naar een oud landschap : Ton Lemaire over geschiedloos postmodern landschap in: Filosofie magazine, vol. 8 (1999) nr. 9, p. 20-22

Beeld verwerking in eigen beeld

2008-06-16T02:08:00.000+02:00

Na het bijwonen van verschillende lezingen een groot stuk van opzoeking heb ik veel gbruik gemaakt van wat men in de tekst re(media)tion noemt. Het gebruiken van verschillende media in combinaties die ik eerst zelf niet voor ogen achtte. Zo heb ik foto's gezeefdrukt, digitaalverwerkt to nieuw beeld, uitvergroot en betekend, uitgesneden en verwerkt tot ik een nieuw beeld als resulttat kreeg. Dit beeld kreeg door zijn verschillende verwerkingen een nieuwe en voor mezelf steeds ruimere betekenis. Zo leerde ik spelen met het echt 'in beeld brengen' van een bepaalde situatie. Hoe iets getoond wordt, verbeeld of geduid heeft invloed op de toeschouwer en hoe hij het beeld zal ervaren en opnemen.
Zo heb ik gebrui gemaakt van mind mapping om alle stappen voor mezelf en andere duidelijk te houden en de evolutie in het bekijken van een situatie verduidelijkt.
Ik ben begonnen met de studie van het landschap omdat dit reeds verscheidene malen in de kunstgeschiedenis is behandeld en nu minder in de kunst te vooschijn kwam (dacht ik althans). na deze studie en verder verwerken van bepaalde beelden heb ik gemerkt dat ik verschillende hedendaagse kunstenaars gevonden en gesproken heb die hier ook mee bezig zijn. Dit vaak in zeer uiteenlopende manieren.
Fotografen, documentaire fotografen, schilders, beeldend kunstenaars,... elk hebben ze ook nu een eigen visie en manier gevonden om het landschap in hun kunst op te nemen.

Re(media)tion

2008-06-16T01:50:00.000+02:00

Remediatie is het opnemen van eigenschappen van een oud medium in een nieuw medium. De term remediatie is een rechtstreekse vertaling van de Engelse term 'remediation'.
Jay David Bolter en Richard Grusin zijn de auteurs van het boek Remediation[1]. Ze beschrijven hier in dat elk nieuw medium de inhoud van oudere media in zich opneemt, en noemen dit fenomeen remediatie (remediation). Zo bestaat een film uit teksten die vergelijkbaar zijn met toneel. En een computerspel gebruikt vaak verhaallijnen uit films. Cultuurcriticus Walter Benjamin schreef in de jaren dertig al dat de bijzondere eigenschapen van een medium niet lagen in de inhoud, maar in de wijze waarop ze deze toonden. De inhoud van verschillende media is hetzelfde gebleven. Zo is de tekst op deze pagina hetzelfde als in een encyclopedie in boekvorm, echter deze tekst kan aangepast worden, en die van een boek niet.

[bewerk] Verschillende soorten remediatie
Remediatie kent twee vormen die elkaar tegengesteld zijn. De eerste is hypermedialiteit (Engelse term; hypermediality), er wordt nadruk gelegd op het medium, de toeschouwer is zich bewust dat er sprake is van een medium. De tweede is transparante onmiddellijkheid (Engelse term; immediacy), het medium is onzichtbaar, de toeschouwer ervaart alles als de werkelijkheid. Elk medium bevindt zich op de lijn tussen deze twee uitersten. Een voorbeeld van transparante onmiddellijkheid in computerspellen is de lyrische manier van kijken door de ogen van het personage. Je ziet de wereld door zijn/haar ogen, en dus zijn alleen een paar armen van dit personage zichtbaar. Er is sprake van Hypermedialiteit in computerspellen als er bijvoorbeeld een split screen is; op twee plekken tegelijk zijn is in werkelijkheid niet mogelijk, dus is er sprake van een bewustzijn van het medium.

Architectuur en Jan Kempenaers

2008-06-16T00:29:00.000+02:00

Jan Kempenaers

Hans TheysDe zwaartekracht overwonnen Jan Kempenaers in het Middelheim De voorbije twee jaar werkte Jan Kempenaers aan een mooie reeks foto’s van monumenten in het voormalige Joegoslavië. Deze reeks wordt momenteel tentoongesteld in het Braempaviljoen in het Openluchtmuseum Middelheim. Het prachtige aan deze tentoonstelling bestaat niet alleen in deze foto’s, maar ook in een ruimtelijke ingreep,

die werd geformuleerd door Kris Kimpe en Jochen Weber.

Het Braempaviljoen is een wonderlijk stuk architectuur, dat werd

ontworpen om sculpturen in tentoon te stellen. Toen Ann Veronica

Janssens het in 2003 kon gebruiken voor haar tentoonstelling, voegde ze aan de ruimte uitsluitend een projectiescherm toe, waarop een achterstevoren gemonteerd filmpje van de afbraak van ‘De pijl van de burgerlijke bouwkunde’ van Jacques Mouschal te zien was. Meer wilde Janssens niet tonen in deze ruimte, die zelf een prachtige sculptuur is. Vandaag zien we op dezelfde plek vijftien fotografische evocaties van monumenten die even stoutmoedig zijn of waren als ‘De pijl’. De plaatsing van deze monumenten in het landschap (vaak op plekken waar heroïsche of anderszins verschrikkelijke daden hebben plaatsgevonden) vindt een herhaling in de geschrankte, ruimtelijke spreiding van drie transparante structuren die de grote foto’s dragen. Deze ‘wanden’ bestaan uit geschaafde planken die op een handbreedte van elkaar staan, in profiel, zodat de hele ruimte overzichtelijk is gebleven. De profielen van de planken herhalen de brede cementen voegen tussen de donkerrode tegels die gelegd zijn in een diagonaal patroon dat vanuit de hoek rechts van de ingang lijkt te vertrekken en zo de kromming van het gebouw versterkt.Jan Kempenaers: Tijdens de vernissage maakte iemand zich boos omdat er geen informatie over de gefotografeerde monumenten verkrijgbaar was. Hij vond dat de tentoonstelling op die manier ‘louter esthetisch’ werd. Ik vraag mij af wat daar mis mee zou zijn. Iemand anders had het in een tekst over mijn ‘onderkoelde stijl’.

Wat zouden ze daarmee bedoelen? Bijna alle monumenten werden tijdens of net na zonsondergang gefotografeerd, tijdens de avondschemering. Bestaat er romantischer licht?- Over sommige monumenten ligt de rode glans van de ondergaande zon. Bij één foto hangt op de achtergrond een lage nevel.Kempenaers: Dat monument bevindt zich bovenop een massagraf (van het concentratiekamp van Jasenovac). Ik had de hele middag foto’s gemaakt, maar de foto’s zagen er te exotisch uit door de staalblauwe lucht. De beste foto’s heb ik gemaakt toen het bijna donker was. En toen kwam die mist opzetten.- De reeks is voortgevloeid uit een samenwerking met de kunsthistoricus

Zlatko Wurzberg, die in een bijbehorende tekst op

een prachtige, heldere manier beschrijft hoe het wegvallen van de

oorspronkelijke sociale en politieke context deze monumenten een

nieuw bestaan als sculptuur heeft bezorgd.Kempenaers: Voor mij

zijn het prachtige sculpturen. Ik hou bijvoorbeeld heel veel van uitkragingen. Het Shipping & Transport College in Rotterdam van Neutelings en Riedijk heeft dat ook, of het Loeters-gebouw van META in Oostende. Je hebt de indruk dat de zwaartekracht wordt overwonnen.- Zoals bij de stier van Vojin Bakic die je uit het park hebt laten verwijderen en in de tentoonstelling hebt opgenomen?Kempenaers: Zonder sokkel is de sculptuur veel krachtiger. Je ziet de dunne pootjes beter. Je krijgt ook de indruk dat de stier de neiging heeft voorover te vallen. Bakic is ook de maker van een van de monumenten die op de foto’s te zien zijn.

Vroeger nodigden je foto’s de toeschouwer uit dichterbij te komen en dan

weer afstand te nemen. Je kon de compositie overschouwen of op zoek gaan naar details. Dat is nu veranderd, lijkt mij.

Kempenaers: Ja, vroeger maakte ik foto’s met een soort van

non-motief, waarbij je de neiging had abstractie te maken van het

feit dat je naar een landschap keek, waardoor je een nieuw beeld

ontwaarde. Maar nu is er een motief waarrond de compositie wordt

opgebouwd. Wat dat betreft zijn deze foto’s veel eenvoudiger, veel

eenduidiger.

Montagne de Miel, 5 december 2007

Pieter Vermeersch en Inaki Bonillas over schilderkunst en fotografie

2008-06-16T00:02:00.000+02:00

BORDER ZONES. ON THE BORDERS OF PAINTING AND PHOTOGRAPHY
Een gesprek met Pieter Vermeersch en Inaki Bonillas door Isabelle De Baets (Janus, N°17, 2004).De jonge Belgische kunstenaar Pieter Vermeersch (°1973, Kortrijk) maakt fotorealistische olieverfschilderijen en ruimtelijke kleurinstallaties. Kleur en licht staan centraal in zijn werk en zoeken steeds een eigen relatie met begrippen als ruimte en tijd.
De jonge Mexicaanse kunstenaar Inaki Bonillas (°1981, Mexico City) maakt fotowerk en ruimtelijke lichtinstallaties. Licht en de relatie met tijd en ruimte staan eveneens centraal in zijn werk. Beide kunstenaars tonen een grote gevoeligheid voor de architecturale kwaliteiten van galerie- en museumruimtes.
Dit aftasten van de parameters van repectievelijk de schilderkunst bij Vermeersch en van de fotografie bij Bonillas leidt tot strak, conceptueel werk dat het specifieke medium tegelijk demystificeert én een boeiende zintuiglijke ervaring oplevert. Hun verwante attitude vormde de aanleiding tot dit gesprek, dat in ruimer perspectief de schilderkunst en de fotografie vandaag bevraagt.
SAMENWERKING
In 2003 hebben jullie samen het Work in Collaboration gemaakt in de galerie OMR in Mexico City. Hoe zijn jullie tot die samenwerking gekomen?
Vermeersch: In mei 2003 werkte ik mee aan een constructie van Inaki in de galerie Meert-Rihoux in Brussel. Ik toonde hem toen een aantal afbeeldingen van mijn werk, waaronder deze maquette van een ruimte in het HISK.
Ik heb de ruimte in vijfvoud uitgewerkt, als maquette, om er vijf minitentoonstellingen met schilderijtjes in te kunnen tonen. Vervolgens ‘wandelde’ iemand met een kleine camera doorheen de maquette; het gefilmde werd levensgroot op een muur geprojecteerd, zodat de bezoeker de werken fysiek kon ondergaan. Het resultaat was dus een virtuele tentoonstelling, een voorstelling van ideeën, terwijl de meeste bezoekers dachten dat ik een overzicht bracht van vroegere tentoonstellingen. De tentoonstelling was de kristallisatie van een denken over het
maken van een tentoonstelling in relatie tot de gegeven plaats.
Bonillas: Twee dagen later werd ik uitgenodigd door galerie OMR in Mexico City. Ik heb toen Pieter gebeld en hem voorgesteld om samen verder te werken rond het idee van de maquettes. Voor de eerste tentoonstelling in OMR dacht ik dat het interessant was om eerst de ruimte zelf te onderzoeken. Later konden we dan ieder apart inspelen op de specifieke eigenschappen ervan.
Vermeersch: We hebben maquettes gemaakt van de vier ruimtes van OMR. De ruimtes werden iets geïdealiseerd. En in plaats van iets toe te voegen aan het oorspronkelijk idee, werd er iets weggenomen – de schilderijen – om het idee in zijn zuiverste vorm te laten. Het spel met perceptie en representatie werd op die manier sterk herleid tot reflectie over perceptie en representatie. We wandelden met een minicamera doorheen de lege maquette. Deze film werd dan in iedere respectieve ruimte op een tv-scherm getoond, samen met de maquette. De toeschouwer kon op die manier de ruimte op drie niveaus waarnemen. Er was de perceptie van de reële ruimte, de perceptie van de ruimte in de maquette, en de ervaring van de ruimte doorheen het videobeeld.
Daarnaast werd hij ook geconfronteerd met de verschillende verhoudingen van de ruimte waarin hij zich bevond.
Dit spel met representaties en percepties desoriënteerde de toeschouwer en benadrukte zijn aanwezigheid in de ruimte.

OMTRENT UNICITEIT EN REPRODUCEERBAARHEID
Door een aantal werken van beide kunstenaars naast elkaar te plaatsen, worden een aantal kenmerken van de schilderkunst en de fotografie belicht. Het schilderij versus de foto als reproduceerbaar object. Eight paintings I (2000) van Vermeersch is een reeks van acht kleine schilderijen waarvoor een foto van een stuk autoruit model stond.
Vermeersch: Ik heb hier gekozen voor een beeld, dat als autoruit en als landschap kon gelezen worden. Daarbij was het de bedoeling om de foto zo exact en objectief mogelijk om te zetten in een schilderij en om dit proces acht keer te herhalen. Dit dogmatisch standpunt was een extreem artificiële benadering van de schilderkunst, ontstaan in de artificiële context van het atelier van het HISK waar ik me op dat moment bevond. Het was het eerste werk dat ik daar kon maken. Het aftasten van de grenzen van de objectiviteit binnen het picturale proces, confronteerde me met de weerbarstige natuur van het schilderij. En het opmerkelijke was dat hoe systematischer
ik ieder spoor van spontaniteit uit het beeld trachtte te weren, hoe weerbarstiger het zich begon te manifesteren. Altijd weer doken er minimale verschuivingen in de compositie op en waren er kleine kleurverschillen. Ik constateerde dat objectiviteit louter bestaat als intentie en systeem en alleen interessant is wanneer het doorheen het subject geprojecteerd wordt.
Photographic views from a wall (1998) is een reeks van negen prints van één negatief.
Bonillas: Ik nam een foto van de lichtinval op een witte muur. Het geelachtig negatief liet ik op negen verschillende manieren afdrukken. Ik bekwam negen foto’s van eenzelfde stuk witte muur, in verschillende gelige tinten, gaande van wit tot geel. Negen tinten geel, die te wijten waren aan het printproces en niet aan de beeldvorming. Omdat er geen beeld aanwezig is, kan je niet anders dan kijken naar het printproces en naar het materiaal. Omdat er niets te zien is, behalve de afwezigheid van een beeld, geeft dit werk op een metaniveau een reflectie op het karakter van een foto, en niet zozeer op de representatie van de werkelijkheid, zoals gewoonlijk.
Je benadrukt het geconstrueerde karakter van het fotografisch beeld, dat deels controleerbaar is, en deels afhankelijk is van techniek. Wat met de reproduceerbaarheid ?
Bonillas: De reproduceerbaarheid van een foto kan evengoed in vraag worden gesteld als die van een schilderij. Ik denk dat een schilder dikwijls meer controle heeft over zijn werk dan een fotograaf. Een schilder kan twintig jaar met dezelfde verf op doek werken. Hij beheerst zijn materiaal en zijn schilderstechniek volledig. Een fotograaf is veel afhankelijker van de fotografische parameters, omdat ze moeilijker beheersbaar zijn. De technologie is voortdurend in beweging: de foto - en labo apparatuur, de chemicaliën en het personeel verandert, het papier verandert. Er komen altijd veel meer variabele parameters bij kijken die invloed uitoefenen op de representatie. De moeilijkheid begint soms al bij de opname. Als ik bijvoorbeeld een foto maak van blauw licht in een bepaalde ruimte, en daarna van hetzelfde blauw licht in 36 verschillende ruimtes, dan krijg ik 36 verschillende opnames. Het reproduceerbaar karakter van een foto en een schilderij liggen dus dichter bij elkaar dan je zou vermoeden.
Bonillas: Representatie via een medium is altijd de omzetting van een beeld in een ander beeld en dus ontstaat er ruis of vervorming bij de omzetting. Het is vergelijkbaar met het spel dat je speelt als kind. Je zit in een cirkel met een groep kinderen en je fluistert een zin door aan je buur, die het op zijn beurt weer doorgeeft aan iemand anders, en die aan de volgende. Wanneer de zin weer bij jou terechtkomt is hij helemaal anders geworden.
VITRINEPROJECTEN. HET SCHILDERIJ VERSUS DE FOTO ALS VENSTER OP DE WERKELIJKHEID.
Pieter, je eerste in situ project buiten het atelier was Off the hook, een work in progress dat plaatsvond in een leegstaand winkelpand in de Gentse binnenstad, waarvan je de drie vensters acht dagen lang overschilderde met een basiskleur, gaande van wit over groen, rood, geel, blauw tot zwart. De bezoeker kon het pand zelf niet betreden. Hij kon slechts de invloed van wisselende kleuren, kleurcombinaties, en lichtintensiteiten van buitenaf door een onbeschilderd zijraam ervaren. Welke rol speelt het ‘venster’ in dit werk?
Vermeersch: In de ruimtelijke context van dit pand gedraagt het beschilderd venster zich als medium, zoals kleur en licht, en niet meer als kader. De focus van het werk was gericht op de gevel aan de straatkant, die met zijn harde, reflecterende glasoppervlakken een sterke aanwezigheid in het straatbeeld markeerde. Om de hoek kon je dan ook via dat zijraam figuurlijk in de denkkamer van de kunstenaar binnentreden, waarin het proces van het schilderen geanalyseerd werd. Aan de ene kant had je dus de indringende aanwezigheid van de monochrome oppervlakken, aan de andere kant de neutraliserende werking door de parameters van het schilderproces (de verfmaterie, licht, kleur, ruimte, tijd), die daar letterlijk naast elkaar en toch samen voorkwamen en een demystificerend karakter hadden.
Wat was er binnenin te zien?
Vermeersch: De achtergebleven verfresten van de voorgaande kleurvlakken, die verwijzen naar de inruilbaarheid van de kleurvlakken en die verf als verf laten zien ongeacht de drager.Verf blijft altijd verf. Het is onze manier van denken en onze behoefte aan zingeving die de materie transformeert naar iets anders. Je eerste solotentoonstelling Work in progress in de Koraalberg Art Gallery (Antwerpen) in 2001 was een variant op Off the Hook. Alle vensters werden aan de binnenkant met een basiskleur dichtgeschilderd en de kleurcombinaties varieerden om de twee of drie dagen tijdens één maand. Het werkproces werd vastgelegd op video en getoond in de galerie.
Vermeersch: In de Koraalberg lag de kwaliteit van het werk binnen, in de galerie. Bij het betreden van de galerie kwam je terecht in een soort cocon van opaak en diffuus gekleurd licht. Een aantal foto’s van de reflecties stonden model voor een aantal olieverfschilderijen in mijn atelier. Ik heb ze later getoond in de Koraalberg tegen de respectieve wanden, waar ik die foto’s genomen had. Ze werden gepresenteerd als een soort lichamen rustend op de grond. Verschillende zaken vloeien bijna letterlijk in elkaar. Op het eerste niveau is er het visuele,
letterlijke vermengen van kleur (rood en geel) en licht, wat een fluïde beeld oplevert met een enerzijds abstract en anderzijds fotorealistisch karakter. Op het tweede niveau is er de herinnering aan de eerste tentoonstelling die hard gemaakt wordt in een kunstobject.
Ik wilde terugkomen op het karakter van de foto als venster op de werkelijkheid. Kan je iets meer zeggen over de blauwdruk, die je gemaakt hebt van het venster in de galerie Meert-Rihoux? Wat is de betekenis van het venster ?
Bonillas: Blueprint 21 heb ik gemaakt in de periode van Photographic views from a wall. Toen was ik nogal intens bezig was met de idee van negatief / positief. De uitvinder van het negatief en bijgevolg van de reproduceerbare foto was William Henry Fox Talbot. Niépce en Daguerre realiseerden slechts foto’s als eenmalige afdrukken. In Blueprint 21 maakte ik gebruik van een verwante fototechniek. Zij maakten eenmalige afdrukken, die bij langdurige blootstelling aan licht helemaal vervaagden. Het was dit unieke en vergankelijke aspect dat me interesseerde. Ik heb de blauwdruk van het venster geplaatst naast het oorspronkelijke venster in de galerie. De
representatie van het venster op het papier werkte als negatief van het reële venster, wat een dubieus spel van positief en negatief opleverde.
EEN KLEURINSTALLATIE VERSUS EEN LICHTINSTALLATIE.
Met de installatie Untitled Kunst Nu (SMAK,2003) creëerde Vermeersch een soort oneindige tussenzone van kleur en licht door middel van muurvullende spiegels. De lichtinstallatie Light corridor (galerie OMR, 2004) van Bonillas is een soort oneindige tussenzone van licht.
Bonillas: In Pieters werk is er een specifieke ervaring door wisselende kleurintensiteiten. Ik breng een veranderende ervaring teweeg door wisselende lichtintensiteiten. Ik koos twee types licht voor deze gang, koud en warm licht. Bovendien bevat de eerste kamer, die uitkomt in de gang, natuurlijk licht en is de kamer aan het andere uiteinde van de gang, toevallig compleet donker. Zo was het eigenlijk een soort gang waarin je de verandering van dag naar nacht kan ervaren, evenals de overgang van koud naar warm licht. Ik hield ook van het feit dat er geen uitgang was in de laatste kamer. Je moest terugkeren. Het werd een cyclisch proces: van licht
naar donker en van donker naar licht. Beide opties samen. Het refereert aan dagdagelijkse, wisselendeervaringen die je bijvoorbeeld ondergaat bij de overgang van de ene sfeer in de andere. Vergelijkbaar met het reizen van een warm (Mexico) naar een koud land (België): verschillende lichtintensiteiten, verschillende tijdsintervallen …

Het Landschap

2008-04-28T13:58:00.000+02:00

Volgens Van Daele:
*landschap:
- stuk land dat men in 1 blik overziet
- landstreek
- schilderstuk dat landschap voorstelt
*landschapsschilderkunst:
- weergeven van landschappen als onderdeel van de schilderkunst

Gechiedenis

Eerst: de Romeinse fresco's van landschappen ter versiering van ruimtes in Pompeï
en Herculaneum.
In de vroege 15de eeuw ontstaat het genre; veelal een religieus onderwerp.
Als voorloper van Impressionisme ontstond in 1830 'de School van Barbizon' die zich toelegde
op het schilderen van landschappen. In Nederland had men 'de Haagse School'; 'de grijze school'.
Het was een Franse beweging met in de 19de eeuw artistieke relaties tussen België en
Nederland.

* "De landschapscursus":
- Geogre Michel: nestor voor het landschapschilderkunst van de generatie van 1830
-Ruisdael "LeBuisson"

* "Constable en de Engelse lanschapschilderkunst" (aquarell)

* Veduta = zeer groot gedetailleerd schilderij, gewoonlijk op graat formaat, van een stadszicht
of ander vergezicht.
- In Vlaanderen in de 16de eeuw met Paul Bril
- In de 18de eeuw was Venetië bekend als het centrum
- Er ontstaan ook variaties:
Schilderen van ruïnes, Pannini's geheel of gedeeltelijke voorstelling, Piranesi, in
de 19de eeuw "impressie" met een topografische nauwkeurigheid.

* Andere manieren om het landschap te verbeelden:
- Kaarten/ Atlasplaten : geografie, cartografie, geologie, ...
- Aerial landscape art:
Verschijning van het landschap van bovenuit gezien, van een bepaalde afstand bekeken
(vliegstui, ruimtetuig, sateliet, ...)
Deze kunst is niet gebasseerd o directe observatie maar op omgevings- en
luchtfotografie (birdeye -perspective). Bestaat pas vanaf de 20ste eeuw.

Eigen Werk

2008-03-05T13:04:00.000+01:00

Grafiek : Bespreking van eigen werk
Tijdens de voorbije jaren heb ik meer en meer mijn weg gezocht in de

brede waaier van de beeldende vormgeving. Heb ik heel wat interessante, inspirerende en fascinerende richtingen en personen ontdekt en ook leren kennen, die mede mijn eigen beeldvorming te vormen. Ik hou me vooral bezig met de studie van de kunsternaars, kunstevolutie van de grafiek en fotografie.
Voor mezelf is het vaak belangrijker hoe iets is weergegeven of hoe het in beeld is gebracht, dit heeft dan ook een grote invloed op hoe iets overkomt of wordt opgenomen door de waarnemer. In een beeld probeer ik dan ook een bepaalde sfeer en gevoel te brengen. Ik heb me vaak met tekenen, fotografie en poëzie (literatuur) bezig gehouden. Het waarom van kunst en bepaalde kunstenaars vind ik zeer belangrijk omdat dit vaak elkaar beïnvloed. In de fotografie gaat mijn voorkeur uit naar landschappen en zichten van zowel het stedelijk als het landelijke landschap. In de kunstgeschiedenis komt deze thematiek vaak terug en ik zou graag voor mezelf graag vanuit de studie van het verleden de lijn verder trekken in mijn eigen verhaal. Interessante voorbeelden in de schilderkunst (tekenkunst) vind ik TURNER, WHISTLER, ENSOR, poussin, ....
In de fotografie Michiel Hendriks die het landschap of een bepaalde situatie op hun manier duiden. Als ook Blossfelt met zijn natuur foto’s geven iets op een andere manier weer.
Er moet steeds een bepaalde binding zijn tussen de mens en zijn omgeving in wat wordt getoond, het moet bepalend en sprekend zijn voor de toeschouwer. De tijdgeest alsook de maatschappelijke context moet erin zijn op genomen.Ik zou zelf graag het belang leggen in WAT wordt afgebeeld en HOE het wordt getoond (getekend , geschilderd). Mijn visie moet praktisch gelijk lopen met wat de toeschouwer te zien krijgt. Een eigen middel van communicatie vinden is dan volgens mij ook een jarenlang proces en onderzoek, in en rond jezelf, om zo een eigen beeldverhaal te maken. Voor mezelf ben ik vooral opzoek naar dit middel door verschillende technieken en benaderingen uit te proberen. Hoe een mens zich oriënteert in een omgeving en aanpast heeft ook invloed op het beeld. Een beeld of situatie moet voor mij niet volledig zijn uitgewerkt om een goed en interessant beeld te vormen. Ik heb al verschillende malen in het landschap gaan schetsen of fotograferen en zou

hierop dan ook graag voort werken. Ik zou steeds proberen te vertrekken

van schetsen om zo een verder onderzoek te starten naar de verschillende mogelijkheden van weergave en zo het juiste beeld te vinden zoals het uiteindelijk bedoeld was. Mijn werk zou dat vooral bestaan uit schetsen en verdere studies op bepaalde beelden.
Ik zou dit eerst en vooral met landschappen willen proberen omdat ik daar reeds al iets van ervaring mee heb en ik eindelijk eens een stap wil verder geraken om zo voor mezelf een beeldtaal te ontwikkelen.
Ik groet u

Ik leef dus ik besta

2008-02-15T12:17:00.000+01:00

Ik Bestond, Ik Besta

tekst: Stef Bos / muziek: Jan van Looy, Bert Embrechts, Francis Wildemeersch, Gert Meert, Antony Boast, Stef Bos

Ik ben onkruid
Ik verga niet
Ik kom altijd weer terug
Ik ben een plaag
Voor wie mij haat
Ik wens ze allen veel geluk

Ik heb geleerd
Te overleven
Al ga ik morgen ook kapot
Ze mogen dansen op mijn graf
Ik sta vroeg of laat weer op

Ik bestond
Ik besta
Ik blijf bestaan

Doodgelopen
In de liefde
En gekust
Door het geluk
Van de hemel
Naar de hel
Heen en weer
En weer terug

Afgemaakt en
Opgehemeld
Uitgekotst en
Ingehaald
Als een koning
Op een ezel
Het heeft niet veel
Uitgehaald

Ik bestond
Ik besta
Ik blijf bestaan

Maar soms ben ik het noorden kwijt
Leeg en moe en op de vlucht
Dan lijkt voor mij het eind nabij
Maar
Ik kom
Ik kom
Ik kom
Ik kom altijd weer terug

Ik ben geboren
Voor het leven
Ik ben gemaakt
Voor het geluk
Al moet ik
Duizend jaren wachten
Ik heb de tijd
Ik heb geduld

Wie mij doodzwijgt
Houd mij levend
En wie bot is
Houd mij scherp
Ik verdedig
Elke vijand
Want wie open staat
Staat sterk

Ik bestond
Ik besta
Ik blijf bestaan

Introductie

2008-02-15T11:56:00.000+01:00

'Ik sla het begin over' (Bram Vermeulen)

introductie

2008-02-15T11:32:00.001+01:00

'Ik sla het begin over.' (Bram Vermeulen)